Велико страдање хришћана у времену у коме живимо, које на територији
Сирије, Египта, Ирака, Јемена и Пакистана има готово апокалиптичне
размере, као и оно које нам по готово свим предвиђањима предстоји не
може а да код сваког хришћанина не изазове солидарност, емпатију и
осећај заједништва у страдању. При томе, се наравно не чини никаква
разлика међу њима у погледу наслеђа и опредељења по хришћанским
деноминацијама, како од стране прогонитеља, тако ни нас хришћана. То је
свакако добро, али опомињуће. Ми јесмо деца Христова, али лоша,
неваспитана, завађена и посвађана. Тек када нас велика мука притера ми